Gedichten

Dit is de nacht

Dit is de nacht van eenzaamheid op koude straten

De duisternis bereikt zijn grens; het licht zal ons toch niet verlaten?

Zijn wij aan angst en kou ten prooi, God zegent ons met milde dooi.

Hij weert de winter uit de mens 

Dit is de nacht van uitzien en heel diep verlangen.

De wereld houdt de adem in, een vreemd geluk heeft haar bevangen.

Ons overkomt een huivering, van hogerhand een fluistering. 

 De schepping krijgt een nieuw begin. 

Dit is de nacht van samen zingen, samenscholen.

De warmte in de vriendenkring, de charme van kerstsymbolen,

De bomen met hun pracht en praal, zij reppen van het oud verhaal:

God komt op aarde als een kind.

Dit is de nacht waarin ik droom van ware vrede,

en, alle weerstand opgeschort, de vrije loop laat aan gebeden,

Tot in de stilte van die nacht, wel vaag verhoopt toch onverwachts,

mijn gaafste ik geboren wordt.

Dit is de nacht dat God een mensenkind wil worden,

en in de mens vermogen wekt zich tot een godskind om te vormen.

Hem vraag ik met vrijmoedigheid, mijn schamele geloof ten spijt,

dat Hij dat werk in mij voltrekt.

Kees Pannekoek 2012